Staðgöngumæður vs gleðikonur?Gísli Þór Þórarinsson

Þarf að fá trikkið hjá henni.. Sp að skrá mig í femínista gengi. Þar er sko vitleysan allsráðandi... Og vitleysingarnir með...... Nánar

Gísli Þór Þórarinsson

http://oldboysumfn.blogcentral.is/

Hælisleitendur á Íslandi...Gísli Þór Þórarinsson

Þá ekki vegna þess að ég sé svo kaldlyndur og sé haldin fordómum gagnvart þessu fólki, langt í frá..
Þeir sem mættir voru í sjónvarpið eru þeir sömu og ég hef séð á djamminu hverja einustu helgi í langan tíma..
Alls ekki illa til fara, virðast ekki skorta neitt, allavega gátu þeir verslað sér á barnum og svo voru þeir alltaf með vinkonum sínum sem þeir splæstu gjarnan í glas. ég hélt að þeir væru hér á landi að vinna!!... Nánar

Stórslys í vændum??Gísli Þór Þórarinsson

Var að renna yfir lagalistann hjá Idol keppendum og ég rak upp óp þegar að ég sá lagið hans Gylfa.... Jason Mraz - I´m your´s... Eins og hann jarðaði (ekki á góðan hátt) When tomorrow never comes þá veit ég ekki hvernig hann á eftir að spóla yfir þetta... Eru til lög gegn svona eða? (já landslög..) :)

Annars líst mér vel á þessi lög, Kannast reyndar ekki við lögin hjá Árna og Georg en viss um að þeir klóri sig áfram...

Skellti mér í bíó í gær með Sunnu, það er eitt sem að mér er alltaf að verða ljósara, það er að við karlmennirnir verðum stundum að taka í taumana þó svo að þessar elskur vilji meina að þær hafi rétt fyrir sér...

Við ætluðum að fara á Slumdog Millionaires, ég keypti popp og kók á meðan að skvísan skellti sér á dolluna, þegar að ég falast eftir henni stendur hún fyrir utan einn salinn, ég fer til hennar og við göngum inn. Eftir all langt auglýsingarennsli byrjaði myndin og.... Það var ekki Slumdog Millionaires..... Það var Marley & Me sem var þó góð, valið stóð nefnilega á milli hennar og Slumdog....

En maður lærir alltaf eitthvað nýtt í samskiptum kynjana, í gær var það klárlega að doubletékka í hvaða sal myndin er í þó svo að skvísan standi fyrir utan salinn.... ;) 

Vinsældarkeppni eða hæfileikakeppni??Gísli Þór Þórarinsson

Ég hef verið að velta þessu fyrir mér frá því að ég horfði á Idolið frá Íslensku óperunni þar sem frasinn um hann Sigga fæddist. Kannski er það bara ég eða eru keppendurnir í ár svona arfaslakir miðað við síðustu ár?

Getur einhver rökstutt svo eðlilegt sé talið afhverju Gylfi ætti að vera kominn áfram, hann er LANGlélegasti söngvarinn á svæðinu og frammistaðan á laugardaginn varð þess valdandi að ég er byrjaður að horfa á þetta sem cover efni í stað Little britain... Þau 2 sem duttu út síðast máttu missa sig, Stefán fór skelfilega með Creed lagið og ég var bara ekki að digga stelpuna...

Ef Gylfi dettur ekki út næst þá er ég ekkert að taka föstudaga eitthvað sérstaklega frá fyrir idolið...

Nýjasta sportið í Kef er að panta pizzu í götunni við hliðina, taka á móti sendlinum, buffa hann og ná sér í sneiðar... skítt með peninginn... Töluðu þeir íslensku?? Var þetta kannski úraþjófurinn frá laugaveginum??

Ætla að fara að henda pistlum hér aftur, búin að vera flott pása ;)

Hver haldiði að detti út næst?

Að fylgja eigin fordæmi..Gísli Þór Þórarinsson

Hafiði ekki lent í því að hafa skoðun á einhverju en svo gerið þið hluti sem eru þvert á þessa sömu skoðun og þið höfðu?

Alfred sem er víst enginn níðingur (að sögn móður hans) og var dæmdur fyrir það hafði nefnilega bloggað um níðinga og slíka sauði og sagt hvað ætti að gera við slíka kauða. Það átti bara að skera þá á háls og misþyrma þeim. Alfred bauðst meiri segja að gera það sjálfur....

Hvernig væri ef að hann færi að eigin fordæmi?? Myndi jafnvel afgreiða bróður sinn sem býr í Tælandi en hann var dæmdur fyrir barnaníð líka og svo sjálfan sig....

Bloggari einn birti mynd af Alfred á blogginu sínu og það spunnust upp miklar umræður um réttmæti þess. Ég er á þeirri skoðun að það eigi að myndbirta slíka níðinga. Það er ekki eins og að þetta hafi verið eitt skipti undir einhverjum annarlegum áhrifum (sem er ekki afsökun btw). Þetta var hreinn ásetningur og stóð í einhver ár og stelpan er stórskemmd. Sumir vilja meina að það hafi ekki átt að birta myndina til þess að vernda stelpuna en fólk sem á eftir að líta á hana sem einhvers annars flokks eftir þessa misnotkun á bágt. Hún hefur ekki gert neitt rangt af sér og ég trúi því ekki að fólk eigi eftir að láta hana gjalda fyrir misgjörðir föður síns.

Einn punkturinn sem þeir sem eru á móti myndbirtingunni koma með er sá að þetta hafi verið einangrað tilfelli innan veggja heimilisins. Hann á ekki eftir að ná í stelpuna sína aftur, en ég efa að hvatir hans hverfi.. Og hvað þá?? Eruð þið ekki þreytt á að vera vitur eftirá??

Farið vel með ykkur..

Ég er ekki einn...Gísli Þór Þórarinsson

Sæl öllsömul :)

Ég féllst á að fara í forsíðuviðtal við Vikuna í þar síðustu viku vegna skrifa minna á blogginu mínu.

Viðbrögðin hafa einungis verið góð og að heyra frá ókunnugu fólki sem hefur lesið greinina og upplifað svipaða hluti og fengið einhvern styrk útfrá greininni til að gera eitthvað í sínum málum er góð tilfinning. Skömmin að koma frá brotnu heimili alkóhólisma er ekki eitthvað sem fólk er að flagga út og suður en það var sérstaklega tvennt sem réði því að ég fór í viðtalið.

Ég ræddi við öll systkini mín að undanskildi einni sem býr erlendis en ég veit að hún myndi standa með mér í þessu eins og öllu öðru. Þau gáfu mér öll sitt samþykki fyrir því að fara í viðtalið og opna æsku okkar því á vissan hátt er ég einnig að opinbera þeirra heimili og æsku.

Eftir að hafa rætt við þau þá kom að spurningunni sem snéri að mér, hvort ég vildi opinbera mig algjörlega gagnvart alþjóð og eiga á hættu á að verða fyrir aðkasti einhverra sem myndu vilja finna á mér veikan punkt einhverra hluta vegna. Ég hugsaði um þá sem eiga ennþá í baráttu við æskuna sína og hafa ekki getað gert hana upp o.þ.a.l ekki getað haldið áfram með sitt líf. Um þau sem eiga í slíkri baráttu núna en vita ekki hvert þau eiga að leita eða hvað þau geta gert. Ég hef fengið fjölmarga pósta frá ungu fólki sem er statt í slíkum sporum núna og er hugur minn hjá ykkur.

Eftir þessar pælingar þá var ekki erfitt að taka ákvörðunina. Ég byrjaði en ég er búinn að kasta boltanum til ykkar. Lífið hefur uppá svo margt að bjóða að einföldustu hlutir verða að gersemum sem við höfum tekið sem sjálfsögðu. Ef okkur líður vel andlega þá eru okkur allir vegir færir. Við megum samt sem ekki áður sofna á verðinum gagnvart öðrum börnum sem eiga erfitt og taka af skarið ef aðstæður leyfa. Það er erfitt að hjálpa þeim sem vill ekki hjálp, en við getum þó reynt.

Ég vil þakka ykkur kveðjurnar og óska ykkur góðs gengis í því sem að þið takið ykkur fyrir hendur í framtíðinni. Ef að þið viljið spyrja að einhverju eða koma einhverju á framæri þá megið þið senda á mig póst á meilinu eða facebook. Það getur gert mikið að ræða hlutina, það er allavega byrjunin..

Kveðja Gísli Þór

Áskorunin....Gísli Þór Þórarinsson

Þá hef ég lokið þessari yfirreið minni yfir æskuna og er bara nokkuð sáttur. Lengi langað til að koma þessu frá mér og hef lokið því af. Síðasti hnykkurinn er þó ekki á þessari bloggsíðu, þið sjáið hann á fimmtudag skilst mér.

En svo að við dettum í eitthvað skemmtilegra.. :)

Ég gekkst við áskorun frá Óla á H-punktinum, áskorunin hljómar þannig og haldið ykkur fast... Ég þarf að borða á einum klukkutíma... 3 12" pizzur, 2 hamborgara og 5 pylsur....

Óli þarf að hlaupa 5 ferðir upp og niður stigann á H-punktinum... (Sem hann á aldrei eftir að geta btw)

Ég verð með fötu mér við hlið, ætla að koma með slendertone ef ég þarf að pumpa drenginn aftur til lífs eftir 1-2 ferðirnar.... Tek myndir af herlegheitunum, skilst að H-punkturinn ætli að vera með opið og tilboð á krana fyrir þá sem vilja horfa á þessa áskorun....

Þrepin á lífsleiðinni...Gísli Þór Þórarinsson

Sæl öllsömul,

Þegar að ég hóf þessi skrif þá gerði ég mér grein fyrir því að þetta gæti vakið viðbrögð og ég var í fyrstu smeykur við að ýta á enter og láta flakka en grunsemdir mínar um viðbrögð voru ekkert í líkingu við það sem ég hef upplifað síðustu misseri. Ég hef fengið símtöl, sms, tölvupósta sem og athugasemdir á bloggfærslunni og ég á erfitt með að tjá hvað mér þykir vænt um að sjá, lesa og heyra skoðanir ykkar :)

Ég sagði í síðustu færslu að neikvæðu pistlunum væri lokið, þessi verður meira um áhrifin sem að þetta hafði á mig og árin eftir að ég flutti að heiman.

Eitt af því sem að fólk hefur tjáð mér eftir að hafa lesið þessar færslur er að það grunaði ekki að ég kæmi frá svona aðstæðum, ég væri ekki þessi dæmigerð týpa sem kæmi frá brotnu heimili alkahólisma. Ég get í sjálfu sér ekki útskýrt eina sérstaka ástæðu sem varð valdurinn af líklegast einni stærstu ákvörðun á lífi mínu sem ég tók þegar að ég var á grunnskólaaldri. Ég vissi hvernig ég ætlaði ekki að vera og lofaði sjálfum mér því að ef ég ætti eftir að eignast fjölskyldu þá myndi ég ekki vilja börnunum mínum að kynnast þessum aðstæðum sem ég ólst upp í. Ég vissi að þetta væri ekki rétt.

Þessar "týpur" sem fólk vitnar í eru börn sem leiðast út í slæman félagsskap, fíkniefni, afbrot og þar frameftir götunum. Ég þarf ekki að hugsa mig lengi um ástæðu þess að ég slapp frá þessu eins og raun ber vitni. Ég átti systkini sem réttu mér hjálparhönd þegar að ég þurfti, ég átti góða vini sem létu mig finnast ég eins og ég væri einn af þeim og svo flúði ég í eigin heim þar sem SHJM réð ríkjum.

Móðir mín tilkynnti mér að hún væri að flytja í bæinn og ég gæti komið með eða ég þyrfti að leigja mér sjálfur. Búa með henni í breiðholtinu var ekki alveg á óskalistanum hjá mér og ég var það háður vinskap félaga minna að ég gat ekki hugsað mér að flytja burt frá þeim. Ég hafði notið góðs af því að búa fyrir vestan og ég hugsa oft til þeirra góða tíma að ég gat verið áhyggjulaus og undir verndarvæng fjölskyldu minnar þar og var reiðubúinn að taka þetta skref sjálfur.

Ég lenti fljótlega í fjárhagsvandræðum þar sem ég var með bíl og íbúð á leigu og kunni barasta ekkert með peninga að fara.

Þá flutti ég til ömmu. Imba amma er ein hjartahreinasta manneskja sem ég hef kynnst. Hún má ekkert aumt sjá og ég hef aldrei heyrt hana tala illa um fólk. Við bjuggum 2 í íbúð hennar í fífumóanum og ég fékk alltaf nóg að borða, fötin mín voru hrein og ef mig vantaði pening þá vantaði aldrei uppá hjá ömmu að gauka að mér pening, ég mátti að vísu ekki borga til baka, það var alveg ómögulegt. Ég og amma áttum eitt sameiginlegt áhugamál og það var lestur. Þið sem ekki vitið þá er amma Ingibjörg Sigurðardóttir skáldkona og eftir hana liggja fjölmörg verk sem eldri kynslóðin kannast við :) Kvöldstundirnar voru ekkert flóknar hjá mér og ömmu, ég las fyrir hana bók um ævi Jökuls Jakobssonar, Perlur & Steinar og ég hreifst af ævisögum upp frá því. En það rit sem amma sótti hvað mest eftir að ég læsi fyrir sig var mér torskilið og mikil ritsmíð sem ég var nú ekkert voðalega spenntur fyrir en það var bíblían.

Ég var búinn að ákveða að það væri enginn Guð til, ef hann væri eins góður og fólk talaði um, afhverju kom hann þá ekki þegar að ég þurfti hvað mest á honum að halda? Ég neitaði ömmu þó ekki um lesturinn og ég varð spenntari en hún fyrir lestrinum þegar leið á, ég spurði og spurði og alltaf svaraði amma mér og útskýrði fyrir mér hvað átt væri við. Amma náði að snúa villtri sál sem var búinn að hafna Guði á rétta braut aftur. Þegar mér fannst ég ekki vera elskaður af þeim sem ég sótti eftir ást frá, þá beið ég þess tíma að ég yrði umvafinn þessum kærleik sem bíblían boðar. Amma er klárlega eitt af þessum þrepum mínum sem ég hef fengið að styðjast við á lífsleiðinni og ég fæ henni aldrei nógu þakkað fyrir að hafa verið til staðar þegar að ég þurfti hvað mest á að halda.

Við erum 6 systkini sem erum sammæðra og eins ólík og við erum mörg. Ég á eina alsystir sem ég slóst við nánast daglega, við reyndum að bregða fæti fyrir hvoru öðru og samband okkar var eins óheilbrigt og hægt væri. Eftir að hún byrjaði með barnsföður sínum þá skánaði samband okkar, hann steig stundum á milli og siðaði okkur til en eftir að hún eignaðist sitt fyrsta barn þá varð ég nánast daglegur gestur hjá þeim og passaði litlu frænku mína og svo síðar frænda minn. Þau veittu mér svo húsaskjól þegar að ég var við það að lenda á götunni og buðu mér oft í mat og spil, mér fannst fátt skemmtilegra en að eyða stundum með þessum litlum krílum og sjá þau vaxa og dafna. Böndin eru og verða ávallt sterk og ég hugsa oft til þeirra og bið innra með mér að þeim líði öllum vel.

Þrjú elstu systkini mín ólust upp hjá ömmum sínum og ég kynntist þeim ekkert af viti fyrr en leið á. Yngsti bróðir minn ólst upp hjá pabba sínum og það var það sama, ég missti sambandið í dágóðan tíma við hann og það var stundum skrýtið að hitta hann í grunnskólanum, litla bróðir minn. Ég reyndi þó eftir fremsta megni að passa uppá hann og reyni ennþá daginn í dag að styðja hann í því sem ég get. Pabbi hans sem ég kalla þó oft Gunna pabba gaf mér einu sinni lykil að húsi sínu svo að ég gæti komist inn og fengið mér að borða, í dag búum við saman í góðu yfirlæti og þó svo að honum bæri engin sérstök skylda til þess að hugsa til mín þá hefur hann þó gert það í gegnum tíðina.

Elsti bróðir minn bjó lengi vel í útlöndum og tók mig til sín í vinnu í hálft ár. Ég man þegar að við töluðum saman eitt skiptið í bíl fyrir utan vinnusvæðið, hann vildi taka mig á eintal og fór að tala um æskuna, sagði að þetta hefði verið slæmt þegar að hann var yngri en gæti ekki ímyndað sér helvítið sem ég hefði gengið í gegnum, ég gat lítið sagt því mér sveið að ræða þessa hluti og játti bara öllu. Ég get alltaf leitað til hans og við ræðum oft saman þegar að þannig liggur á okkur.

Ég var einu sinni notaður í deilum á milli Heiðu systur minnar og mömmu. Mamma vísaði henni á götuna og hótaði henni svo að hún fengi aldrei að sjá mig aftur, ég fatta ekki hvað móður minni gekk til með þessu. Ég var oft með Heiðu heima hjá Siggu ömmu hennar sem ég kalla þó alltaf Siggu Ömmu. Það var það sama með hana og alsystir mína, ég var oft að passa son hennar og snattaðist fyrir hana og mér fannst ekkert eins skemmtilegt og að vera í kringum systkini mín og við höfum þennan svarta húmor og getum talað um allt án þess að láta hvort annað fá fyrir hjartað og reynum að vera til staðar fyrir hvort annað. Ég sé líka hvað saklaus börn geta lífgað upp á lífið og verð vitni að því hjá Heiðu og sólinni hennar, henni Sóldísi.

Næst elsti bróðir minn og sá af okkur systkinum sem hefur hafið sig til hvað heilbrigðs fjölskyldulífs af okkur öllum er mér fyrirmynd hvað fjölskyldu varðar. Ég man þegar að hann bjó tímabundið hjá okkur mömmu að ég skaust oft fyrir hann út í búð að kaupa ákveðið súkkulaði fyrir hann og mig minnir að það hafi ekki verið erfitt að fá mig til þess að hlaupa því ég naut návistana við hann. Hann hóf svo sinn búskap sem stendur ennþá daginn í dag og hafa þau hjónin líkt og önnur systkini mín látið til sín taka þegar að ég þurfti á að halda með húsaskjól og hvað svo sem mér lá á og reynst mér vel í gegnum tíðina.

Ég veit að ég segi það ekki nógu oft en mér þykir óendanlega vænt um ykkur öll og bið þess ávallt að guð geymi ykkur í hjarta sínu og líkt með ömmu þá reyndust þið mér á vissum tímapunktum það þrep sem ég þurfti á að halda þegar að mér fannst að öllu væri að verða lokið. Þið eruð hetjurnar mínar..

Ég á marga vini og reyni eftir fremsta megni að rækta böndin við þá. Ég hef þó einn löst sem ég geri ómeðvitað hvað vini mína varðar. Þegar að þeir hafa eignast sínar fjölskyldur þá hef ég dottið úr sambandi og fjarlægst, ekki það að ég vilji það eitthvað, heldur er þetta fjölskyldumynstur sem ég næ ekki að stíga taktinn við, finnst eins og þeir séu komnir á aðrar slóðir sem ég kann ekkert á og fæ þennan kvíða, ekki ósvipaðan og þeim er tengist jólunum.. 

En það þýðir þó ekki að ég hafi gleymt þeim, langt í frá, það er bara eins og að þeir séu á betri og öðrum stað í lífinu en ég. 

Ég á mér mína trú, ég þarf ekki að vera í söfnuði til þess að finnast ég vera trúaður eða sækja kirkju eitthvað sérstaklega. Ég bið oft innra með sjálfum mér og yfirleitt reyni ég að telja mér trú um að ég geti leyst það verkefni sem liggur hverju sinni fyrir mér. Ég bið þess ekki að einhver leysi þau fyrir mig heldur að ég fái styrk til þess að gera það sjálfur. Ef mér tekst það ekki, fá reyni ég bara aftur.

Ég minntist á SHJM, ef þið eruð klók þá hafið þið sjálfsagt áttað á ykkur á gulldrengjunum í Sálinni. Sú jólagjöf sem ég man hvað best eftir er kassetta með fyrstu afurð þeirra "Hvar er draumurinn". Ég hlustaði á spóluna við hvert tækifæri sem ég hafði og ég stalst stundum á nóttinni ef ég gat ekki sofnað og setti spóluna í græjurnar fram í stofu og hlustaði á þá þangað til að ég sofnaði. Einu sinni fann ég ekki heyrnartólin og reyndi að hafa lágt í græjunum til að vekja ekki heimilislífið en þar sem að ég heyrði ekki nógu vel og hækkaði eftir því þá vaknaði liðið og ég var rekinn inn í herbergi aftur. Ég beið í smástund, fór fram og velti svo hátalaranum við og lagði eyrun við og enginn vaknaði. Ef mér leið illa og það var drykkja frammi þá lét ég spóluna í vasadiskóið og hvarf í minn eigin heim. Ég get ekki útskýrt það nákvæmlega en tónlist þeirra hafði þau áhrif að ég gleymdi stað og stund. Ég man er ég hitti Stefán Hilmarsson í fyrsta skipti. Þá var ég að vinna í sjoppunni á Ísafirði og þetta var að kveldi og ég var svekktur að komast ekki á ball með þeim þar sem ég var ekki orðinn 16 ára. Það var rólegt og ég var að fylla á og sný baki í afgreiðsluborðið. Þegar að ég lít við þá stendur hann þarna og ég fraus. Mér fannst tíminn stöðvast og ég átti skyndilega erfitt með andadrátt og vissi ekkert hvernig ég átti haga mér. Hann pantaði appelsín í gleri og caramel súkkúlaði frá cadbury´s. Þegar að hann beið eftir að ég sagði honum hvað þetta kostaði þá sagði ég að þetta væri í boði hússins! Leit svo á elsta frænda minn sem horfði á mig innan af lagernum og hann kinkaði kolli svo að ég vissi að ég væri ekki að koma mér í klípu. Ég hafði haft með mér vídeóspóluna Garg sem ég keypti fyrr um sumarið og hljóp inn á lager og náði í hana. Ég manaði mig í að spyrja hann um áritun og honum fannst það lítið mál, ég horfði bara á hann og tók svo við spólunni. Hann gekk svo út og ég horfði á eftir honum og gat ekki beðið með að segja vinum mínum frá þessu. Í spóluhulstrinu hafði hann skrifað "Til Gísla, bestu kveðjur Stefán" og teiknaði svo kall með mæk á hulstrið. Þetta var einn af toppunum á tilveru minni og ég lifði lengi á þessu og geri enn :)

Þegar að ég byrjaði að skrifa þessar færslur þá hefur Sálin verið í spilaranum, ennþá daginn í dag hefur hún þessi róandi áhrif á mig eins og hún gerði þegar að ég var yngri og eru þeir klárlega ein af mínum goðum sem ég leit upp til á yngri árum. 

Við getum séð fyrirmyndir og hetjur í næstu manneskju sem við hittum, það er eins og að stundum verðum við bara að opna okkur fyrir öðrum og leyfa hlutunum að gerast. Eins mörg við erum á þessu litla skeri þá erum við jafn ólík. Við höfum öll eitthvað gott að gefa af okkur og sanniði til að þau laun að finna fyrir þakklæti og sjá ánægju skína í andliti einhvers er ekki í peningum talið.

Þegar að ég byrjaði á þessu þá langaði mig til að létta af mér, ég segi það hreint út að hún móðir mín fær ekki 4,9 fyrir uppeldið á okkur. Hún á við sín veikindi að stríða og hefur átt í gegnum tíðina. Slys, lyf og áfengið tóku af henni alla skynsemi einhversstaðar á lífsleiðinni.

Ég ber ekki kala til hennar en hjarta mitt er dofið fyrir henni. Mér finnst óneitanlega að ég hafi verið rændur æskunni og verð stundum þungur og dapur yfir því að hafa ekki fengið sömu tækifæri og önnur börn. Ég á erfitt með að fyrirgefa henni en ég reyni þess í stað að sætta mig við hvernig þetta var. Ég vil að henni líði vel og það er eitt af því sem ég er að vinna að og það er að fyrirgefa.

Sambönd við hitt kynið hafa reynst mér fjötur um fót, ég hef verið ástfanginn og liðið vel en þar sem samband byggist á 2 einstaklingum sem taka sameiginlegar ákvarðanir þá kunni ég ekki að taka þær. Þær fjölskyldur sem ég hef kynnst í gegnum samböndin hafa ávallt reynst mér vel en kvíðinn og óróleikinn taka af mér völdin, ég verð að ráða mér sjálfur og hafa þetta frelsi sem ég hef ávallt haft og ég hef skilið eftir brostin hjörtu þegar ég hef flúið..

Ég er ekki fullkominn og hef alla tíð gert mér grein fyrir því, ef ég er spurður um kosti og galla mína þá get ég svarað því síðarnefnda en skil hið fyrrnefnda eftir handa öðrum að svara. Það er erfitt að dæma einhvern útfrá einu atviki frekar en heilli lífstíð. Ég er dómgjarn en á síðari árum þá hef ég reynt að mýkjast gagnvart öðru fólki, ég hleypti fólki nefnilega ekki nálægt mér, fékk oft að heyra að ég sé svo alvarlegur og fúll! :) Stundum er ég bara svo þungt hugsi um ákveðin mál sem sækja á mig við minnsta tilefni. Svo ef að ég virðist vera fúll, prófið að segja hæ og ég er nokkuð viss um að ég svari til baka með brosi :)

30 ár farin og ég veit ekkert hvað er framundan frekar en þið. Það gerir lífið spennandi. Ég lenti í vissu atviki í sumar sem varð þess valdandi að ég fór að hugsa mín mál. Ég yrði að gera eitthvað, setja mér markmið og stefna að þeim á mínum hraða. En það skeður lítið ef ég er óánægður með sjálfan mig svo að ég setti stefnuna á að koma mér í almennilegt líkamlegt form og fór að stunda ræktina og breyta til í mataræðinu. Það eru allnokkur kíló farin síðan þá og andleg líðan er betri. Ég ákvað með mér að fara ekki í átak, heldur breyta um lífstíl, ég vildi hafa þetta varanlegt ástand.

Ég sæki spinning soldið og það er ánægjulegt að vera hluti af hópi þar sem eru allir að stefna að einhverju markmiði sem er í átt að heilbrigðara líferni, það er ákveðinn sigur að koma sér af stað og mér finnst ég óneitanlega vera hluti af sigurvegurum innan um þetta fólk.

Það sem fólk hefur oftast nefnt við mig varðandi þessa lífsreynslu mína er hvernig ég slapp svona frá þessu. Ég man að ég las einhversstaðar nokkuð sem fékk mig til að hugsa og er nokkurn veginn á þessa leið.

Maður hitti Guð sinn eftir að jarðvist hans lauk og Guð bauð honum að horfa yfir lífsspor sitt, maðurinn sá æsku sína,unglingsár og fullorðins ár. Lífssporið var stigið í sandi, 2 pör stigu hlið við hlið, maðurinn spyr hvers vegna 2 pör. Guð svaraði að þarna hefði allt gengið honum í hag og þeir gengu hlið við hlið. Skyndilega hverfur annað parið og maðurinn spyr Guð hvað hefði skeð þarna, Guð svaraði því til að þarna hefði manninum liðið mjög illa og þetta voru erfiðir tímar. Maðurinn spurði sorgmæddur afhverju Guð sinn hefði yfirgefið sig þegar að hann þurfti hvað mest á honum að halda. Guð svaraði því til að hann hefði aldrei yfirgefið hann, þarna hefði hann haldið á manninn yfir tímabil þrenginga og í átt að réttri leið.

Ég get ekki útskýrt það en oft hef ég fengið einhvern kraft sem er ofar mínum skilningi þegar að ég hef verið að bugast, ef til vill er verið að styðja mig á minni leið..

Ég bið þess að Guð geymi ykkur í hjarta sínu og að þið ræktið það sem skiptir ykkur mestu máli. Verum opin fyrir hverju öðru, það er svo leiðinlegt að lifa lífinu í biturð og sárt að gera sér grein fyrir því eftir á að við höfum verið að eyða þessum tíma sem okkur er ætlað hér í eitthvað neikvætt. Við lendum vissulega í neikvæðum aðstæðum, en það er undir okkur komið hvernig við ætlum að leysa úr þeim.

Farið vel með ykkur

Kv Gísli.

Sárasta höfnunin..Gísli Þór Þórarinsson

Sæl öllsömul

Vonandi hafið þið haft það gott um jólin og notið návistar ykkar nánustu og vina :)

Ástæða þess að ég ákvað að losa af mér og birta þessar færslur hér var einföld þrá eftir því að geta skilið ákveðna hluti eftir og kveðið niður þessar hugsanir sem sóttu að mér og drógu mig andlega niður. Óttinn yfir því að lífið væri að fjara frá mér og ég væri ekkert búinn að gera svo heita megi í þessu lífi sótti einnig að mér, að ég væri ekki búinn að lifa lífinu lifandi.

Þó svo að ástandið á heimilinu var eins og það var þá var ég óendanlega heppinn með eitt, ég átti heimsins bestu vini, hópur sem hélt mikið saman í skóla og utan skóla og þó svo að fjölskyldulega séð var ég frávikið þá létu þeir mig aldrei gjalda þess og tóku mér eins og ég var. Ég hékk mikið hjá vinum mínum og elti þá oft á tíðum heim til þeirra á kaffitímum eða matartímum þar sem að mér var boðið eitthvað í gogginn. Ég hef aldrei verið "ríkur" fjárhagslega en á yngri árum og hin síðari þá geng ég að fjársjóði óháðu gengi eða "útrásarvíkingum" þegar kemur að vinum.

Ég var ekki efnilegt issue í skóla, þar sem að ég heyrði svo illa þá náði ég voðalega litlu sem kennararnir voru að gauka að mér og ég var ekki beint að gera eitthvað í því að laga það þar sem hið bóklega átti ekki hug minn. Ef ég missti af heimilisfræði eða íþróttum þá brjálaðist ég í skapinu, það var það eina sem að átti hug minn í skóla. Í íþróttum fékk ég útrás og í heimilisfræði fékk ég að borða. Ímyndið ykkur tímana þegar að ég var mættur svangur í matreiðslu og það voru bara skrifleg verkefni!! Ég þrætti við kennarann um að fá að borða!! hehehe

Ég var ekki gamall þegar að ég gerði mér grein fyrir því að ég yrði að standa undir mér sjálfur. Það sem að öðrum þótti framtakssemi hjá ungum dreng að elda var það sjálfsbjargarviðleitni hjá mér að geta gert eitthvað að borða úr því sem til var á heimilinu. Ég lét einu sinni eftir eigin sannfæringu og stal mér í mat. Ég var glorsoltinn og var ekki að sjá að ég væri að fara að borða á næstunni. Ég fór í fíabúð og ráfaði þar um þangað til að ég fullvissaði mig um að afgreiðslufólkið tæki ekki eftir mér. Ég stakk poka af saltstöngum inná mig og gekk út, skyndilega panikaði ég og faldi pokann fyrir aftan ruslakistu við útidyrahurðina. Skyndilega er kallað á eftir mér og þá var það afgreiðslukonan. Hún fór að spyrja mig spurninga og hvort að ég væri með eitthvað innan á mér. Ég neitaði því en það skipti því ekki að hún reif mig inn í búðina og byrjaði að leita á mér. Hún fann ekkert á mér og sagði mér að láta mig hverfa. Ég kom svo stuttu síðar og tók pokann og hljóp eins og fætur toguðu í grænásbrekkuna þar sem ég át þýfið eins og versti útigangsmaður. Saltstengurnar voru ekki eins góðar því að mér leið svo illa yfir því sem að ég gerði og langaði mest til að fara tilbaka og segja frá því sem að ég gerði en var hræddur við að lenda í vandræðum.

Mamma sagði mér einu sinni að það væri ekki hægt að fara með mig í heimsóknir þegar að ég var yngri, ég væri sífellt að biðja um mat! Og hló svona með, eitt skiptið sauð svo á mér að ég hreytti í hana tilbaka afhverju hún gæfi mér þá ekki að borða fyrst að ég væri alltaf svangur. Hún minntist ekki á þetta aftur við mig. Ég var byrjaður að elda ommelettu áður en að ég komst í tæri við skólabók og í gegnum árin þreifaði ég mig áfram í þeim fræðum. Ef ég var svangur þá las ég einhverja uppskriftabók og ímyndaði mér að ég hafði nýlokið við að borða einhverjar kræsingar og það sefaði hungrið að vissu leyti en þegar að það vaknaði upp aftur þá var ég svangari en áður, ég var byrjaður að læra að blekkja hugann og líkamann.

Ég var byrjaður að fara í veskið hennar og ná mér í peninga svo að ég gæti keypt mér fransbrauð í Valgeirs bakarí eða snúð. Ef að hún komst að því þá var ég alltaf með svar á reiðum höndum. Það áttu ekki að vera til peningar fyrir mat en samt sem áður vantaði ekki innistæðulausar ávísanirnar fyrir sígarettum eða áfengi. Þar sem að hún sendi mig oftast eftir sígarrettum þá vildi ég fá að kaupa mér hamborgaratilboð í biðskýlinu fyrir það að fara og fékk því oftast framgengt. Þetta var orðin barátta uppá það að lifa af og ég var orðinn óvæginn við það að setja fram mínar kröfur.

Ég man eftir fyrstu sjálfsmorðstilrauninni hennar. Ég vaknaði eina nóttina, hafði læst mig inná herbergi fyrr um kvöldið með heyrnartól og "hvar er draumurinn" kassettuna í vasadiskóinu á meðan að það var skrall frammi. Ég ætlaði að fara á klósettið og kíkti fram og sá hana liggja á gólfinu og símtólið hafði farið af símanum. Ég fór að henni og reyndi að vekja hana en hún sýndi engin viðbrögð. Ég hringdi í sjúkrabíl og þeir tóku hana með sér. Ég varð einn eftir og hræðslan var óendanleg. Enn og aftur þorði ég ekki að hringja í einhvern og reyndi að halda andlitinu þegar að ég var með vinum mínum. Sjálfsmorðstilraunirnar og hinar tíðu ferðir á geðdeildir gerðu mig tilfinningalausan og reiðin innan í mér fékk útrás í gegnum hnefana sem ég hikaði ekki við að nota.

Stundum komu tímar þar sem allt lék í lyndi og gamla góða mamma sem vildi bara vera með mér á kvöldin, rabba við mig, borða með mér nammi og horfa á sjónvarpið þar sem ég svaf í örmum hennar gáfu mér von um betri tíma framundan. Eins og hendi væri veifað breyttist þetta allt saman og áfengið tók völdin með sinni geðveiki og öfgum.

Mamma minnist oft á það þegar að ég var 15 ára gamall, rétt áður en að ég fór vestur. Þá var hún dauð áfengisdauða uppí rúmi og þegar að hún vaknaði þá svaf ég við hliðina á henni. Hún talar um mömmubarnið sitt en ég hugsa að ég þráði einfaldlega að finna fyrir umhyggju og móðurást hennar. Ég skil ekki ennþá daginn í dag hvað er svo fyndið við það að 15 ára gamall strákur þrái ást frá móður sinni, skiljið þið það?

Eftir að ég kom að vestan þá hafði lítið breyst, nýjir kallar tímabundið á heimilinu en það sem að var breytt var að ég var orðinn eldri og stærri. Ég hikaði ekki við að sýna tennurnar ef svo lá undir. Ég man eftir einum kalli sem hafði orðið til vina við mömmu, ég kom eitthvað illa upplagður heim eftir æfingu, hafði lent í hrekkjusvíni á leiðinni heim og varð brjálaður þegar að ég kom heim. Þessi maður ræskir sig skyndilega og segir mér að hypja mig út ef ég gæti ekki hagað mér. Öll reiðin skaust í hnefana á mér og ég hljóp inn í stofu þar sem hann hélt á kaffibolla í sínum mestum makindum í sófanum. Ég stökk ofan á hann, reif í skyrtukragann á honum og hélt hnefanum fyrir ofan mig og var klár að láta vaða, hann hellti úr bollanum yfir sig og hann varð fölur í andlitinu. Ég öskraði í andlitið á honum hvort að hann ætlaði að garga á mig aftur, hann kom ekki upp orði og ég vatt mér af honum, hélt þó fastast í kragann og dró hann í gólfið. Hann lá kylliflatur og þegar að hann reyndi að komast á lappir þá sparkaði ég í rassinn á honum, hann lá aftur en náði svo að komast á fætur og hljóp út með skóna sína í fanginu. Ég sá þennan mann aldrei aftur.

Ég sýndi á mér hlið sem ég á erfitt ennþá daginn í dag með að höndla. Það er ofsinn og að nota hnefann ef svo ber undir. Það er ekki það að ég vilji gera einhverjum mein en þegar að mér er ögrað eða eitthvað gert á minn hátt eða einhverra sem geta ekki varið sig þá hellist yfir mig þessi stjórnlausa reiði og ég þýt áfram. Og mér finnst það ömurlegt að þetta búi í mér, bara ömurlegt.

Ég var oft uppgefinn á lífinu og langaði mest til að fara, þunglyndið helltist yfir mig og það gerir það ennþá daginn í dag. Ef svo ber undir þá hugsa ég um jákvæða hluti, um fólkið sem mér þykir vænst um og það jákvæða og skemmtilega sem ég hef upplifað og ég bægi þessa neikvæðni frá mér.

Síðasta sjálfsmorðstilraunin hennar sem ég varð vitni að, varð ákveðinn hornsteinn í lífi mínu. Það hafði verið gott tímabil og gaman að vera til. Mamma var mikið með vinkonu sinni sem var í svipuðum sporum og hún og þær sóttu styrk í hvor annarri, héldu edrú og kjöftuðu þess í stað heima hjá hvor annarri. Ég fór að rúnta með vinum mínum og var byrjaður í einhverju stelpustandi og kom heim seint um nóttina. Þetta var að vori og það var bjart úti og veðrið stillt. Ég opnaði hurðina og gekk inn í ganginn, fór úr skónum en þegar að ég leit upp þá tók ég eftir fótum hennar sem lágu úr eldhúsinu, ég hljóp að henni og sá þar rakvélablað og sundurskorna hendi, lyfjaglös og áfengi. Án þess að hugsa mig um þá reisti ég hana upp og skellti henni á bakið á mér og hljóp með hana niður allar 3 hæðirnar á blokkinni sem að við bjuggum í og út í bíl. Ég keyrði eins og vitlaus maður á sjúkrahúsið og skellti henni aftur á bakið á mér og fór inn. Mér dauðbrá þegar að ég kom inn í anddyrið því að móðir eins vinar míns var að vinna. Ég hökti útúr mér hvað hefði skeð og henni var skellt á börur og farið með hana á bráðamóttökuna. Ég sat við útidyrahurðina og vissi að feluleikurinn var búinn, ég átti ekki eftir að getað farið aftur heim til þessa vinar míns, ég skammaðist mín einfaldlega of mikið til þess. Ég sat þarna í einhvern tíma og var reiður og dofinn, ég var að berjast við að gráta ekki og hugsanir um æskuna og hvernig við systkinin sem ólust upp hingað og þangað og þekktum hvort annað lítið höfðum farið á mis við lífið.

Læknirinn kom hlaupandi að mér og sagði að þau væru að fara í bæinn með hana, hann hljóp framhjá mér en ég sat sem fastast. Hann stoppaði á miðri leið að sjúkrabílnum og spurði mig hvort að ég væri ekki að koma, þetta nei létti af mér allri byrði, ég neitaði að láta bjóða mér þetta og taka þátt í ástandinu og þegar að sjúkrabíllinn hvarf þá færðist yfir mig ró sem ég hafði ekki kynnst áður og mér leið vel. Ég áttaði mig á því að þetta væri ekki mér að kenna og að ég væri búinn að eyða lífi mínu í einhverri stjórnlausri hringekju sem gekk fyrir vanlíðan. Og ég neitaði að taka þátt í þessu lengur. Ég fór heim og steinrotaðist og svaf allan sunnudaginn.

Í miðri vikunni fékk ég skilaboð um að hún vildi hitta mig. Hún hafði verið lögð inná geðdeild. Skrefin þangað voru þung, mér fannst ég ekki eiga að vera innan um þetta fólk en ég sá aðstandendur sem voru í sömu sporum og ég og ég fann til með þeim. Hún lá uppí rúmi þegar að ég kom, lítið bros færðist yfir andlit hennar en ég var dáinn innra með mér. Við töluðum um daginn og veginn og það var sárt að vita til þess að það væri eins og að hún áttaði sig ekki á því hvað hafði skeð. Ég spurði hana spurningar sem mig hafði lengi langað til að spyrja hana og lét vaða..

Hún horfði á mig með þessi líflausu augu, varirnar hreyfðust eins og hún væri að reyna að segja eitthvað en orðin komu ekki. Ég reis upp og gerði mig tilbúinn í að ganga í burtu þegar að hún kallaði á mig og sagði að henni langaði bara til að deyja og snéri sér svo að veggnum. Ég hafði svo sem ekki mikið við þetta að bæta og gekk út. Ég sat út í bíl og grét og grét, spurningin sem ég hafði verið svo hræddur við að spyrja því ég var svo hræddur við svarið var á þessa leið; Var lífið svo slæmt að hún fyndi ekki einu sinni löngun til að lifa því, þó það væri fyrir mig, vildi hún deyja frá mér og láta mig horfa uppá það...

Af öllu sem ég hef skrifað hér, þá er þetta í fyrsta skipti sem ég þarf að stoppa og reyna að halda aftur af tárunum, en það gengur ekki vel..

Þetta var versta og sárasta höfnunin sem ég hafði upplifað, mig langaði til að leita á náðir prests og ræða við hann, mig langaði í svör. Ég hafði skólast í bíblíufræðum hjá ömmu minni en ég þorði ekki. Ég spurði spurninga í huga mér en fékk engin svör.

Ég gafst upp fyrir löngu, ég hef ekki verið langtímaáætlana týpan, heldur tek ég hvern dag fyrir sig. Ég ræði oft við sjálfan mig og tel mér trú um að þegar að þeim degi kemur að þessari jarðvist minni verði lokið þá fái ég svörin sem ég hef sóst eftir. En hvíldin verður líka vel þegin.

Lífið á að vera fullt af væntingum og spennandi hlutum, ég læri alltaf eitthvað nýtt og ekki síst um sjálfan mig. Ég er þakklátur fyrir það sem að mér hefur auðnast í lífinu, fyrir fólkið sem ég hef hitt á lífsleiðinni og ekki síst lífsgjöfina sjálfa.

Gangan er búin að vera rysjótt en ég minni mig á að það er fólk úti þarna sem hefur fengið mun verri gjöf en ég þegar að spilum var deilt.

Neikvæðu pistlunum er hér með lokið, það er miklu fargi af mér létt vitandi að það geti hver sem er lesið þetta og að ég þarf ekki að burðast með þetta lengur á bakinu.

Fjórði pistillinn kemur eftir áramót og þá er þessari sjálfskoðun og "opinberun" á mér lokið.

Farið vel með ykkur og gleðilegt nýtt ár..